Askeri strateji ve politika silahlı kuvvetlerin arasındaki koordinasyonun planlanması ve tatbik edilmesini grupların ilişkisini düzenler. Strateji harp ile dış politikanın alt disiplinini belirlerken esas prensip milli menfaatler olmaktadır. Askeri taktikten çok daha geniş bir perspektife sahiptir, belli denizlerde ve muharebe sahalarında konuşlanma ve manevra icrasını gerektirir. Grand stratejiden daha az kapsamlı olarak milli strateji şeklinde isimlendirilir, bu şekilde milli devlet, konfederasyon ve uluslararası müttefik oluşumları ortaya çıkmakta ve diplomasi, bilgi iletişimi ve ekonomik kaynaklarla bütünleşmektedir. Askeri strateji ve politika askeri kaynakları, insan gücü, teçhize ve hasım kaynaklarının üzerinde hak kazanmak veya hasmın savaşma isteğini düşürerek askeri bilimin oluşumunu etkileyen bilgi ilişkisini geliştirmektir. NATO’nun strateji tanımı: bir grup milletin milli hedeflerini başarması için askeri güç geliştirerek uygulamak, böylece varlık göstermektir. Grand strateji; askeri başarılabilir hedef ve harekatı jeopolitik politika hedeflerine dönüştürerek, stratejiyi jeopolitik anlamda askeri stratejiye bölümlendirmektedir. II. Cihan Harbinde askeri strateji; “Kazanılacak askeri hedefler serisini tespit ederek, bu hedefleri onların yaratacağı askeri gereklilikleri gösteren yapı olarak belirlemek ve bunların gerekliliklerini ön koşul olarak kabul ettirmek, mevcut ve mümkün kaynakları ihtiyaçlara karşı ölçerek, yapılacak hareketleri akılcı bir sıra ile ve patern önceliklerine göre harita üzerinde işlemlere yöneltmektir”. Montgomery, “Strateji askeri imkanları dağıtıp uygulamada sanat tarzında silahlı kuvvetlerin ve yönetimin parçası olarak politikanın sonudur. Taktik kuvvetlerin konumlandırılması ve savaşı uygulayacak askeri kuvvetlerin kontrol edilmesini sağlar.” demiştir.